Delphine Lecompte

  Mijn hoofd, mijn huis

       Ik was te lang in mijn hoofd gebleven
       ik kwam spoken tegen
       ze leken op jou en daarna op mijn moeder
       je trok aan mijn sjaal
       en toen waren we buiten
       uit mijn hoofd, mijn huis.

       Het dorp was verlaten
       de avond wilde zo graag vallen
       de nachtvogels losten de dagvogels af
       je streelde mijn borsten en klaagde
       over je zoon die te groot is geworden om zoon te zijn.

       We gingen een herberg binnen
       scheve neuzen en lodderogen begroetten ons
       'ik heb nergens spijt van'
       hoorde ik een oude vrouw fluisteren
       in mijn hoofd, mijn huis.


        Delphine Lecompte (1978)
        uit: De dieren in mij (2009)