de inkt in het brieftapijt
kraakte in zijn pas.
Hij had lelies, heet van de zon
op zijn onderarmen, mee.
Haar hand zachte langs zijn wang.
Ze liet de mand, de was te hangen,
knikte licht, ontkleedde.
Aan het plafond pakte traag
de lucht de bladen in het rondgaan,
een bolle opgewonden hartslag.
Hij vroeg haar. Ze zei iets liefs.
Ze zetten kruisjes op dagen verlaten,
ook die gebroken waren.
aan de rand, waar adem stokt
schuilt haar hals in
het huilen de wind hees.
Hij vleugelt haar hoofd
schikt veren in streel.
Een oude krant
huilt heel de wereld
ze schuilen er
druppels inkt hunkeren
haar borst langs
tot.
Lucht hangt lager
haar praten
trager en voller
als ze zagen achter zijn -
dat hij takjes vond
de grond zij veren
ze samen dagen strekten -
breek me, breek me zachtjes.
vol gedroogde rozen fluister
sijpelt van de wanden
in alle landen regent het
en schaven lijven
daar lig je en de deur is
ingewikkeld in mijn
het dienblad dat krassen
draagt twee glaasjes,
port,
je handen zijn nog rood
met klank een moesje
van wiegen, smeken en hoor
op het strand
haalt een vrouw
verdriet uit haar gitaar
alles beland.
Over de wegen dondert
de leegte. We verlieten de stad
op naar een huwelijk.
Lucht krakend linnen.
In donkere glazen bedeesd
smeek je me de krassen
van zweet - de aarde en alles
terug in het graf.
Schelle strepen zonlicht
zwepen een dag die haast niet stopt.
Je, je hoofd in mijn schoot.
Achterin koffers
met roest op de sloten.
Alhoewel alles nog gezegd
moet blijven woorden.
De kerk heeft schorre hoeken
maar een houten dak.
Je giechelt, ons dronken
ons kronen de wereld te neem.
Het is zo koud buiten.
II.
"Hij vond haar tussen depressies
en perverse sprookjes,
zij hem in gebreken, pijnverstillers en hoop.
Ze klampte van haar Texaanse los
zijn flatje in Lahti
om niet alleen te vervallen.
Maar in liefde."
ze legde haar haar half
over haar schouder, trok
een lichtzwart jurkje
en "ik spreek niet luid" in lippen mee.
De deur scharnierde.
Tweemaal, we waren buiten.
Dan brak de straat.
Waar tegels waren kraakte water op.
De verdwaalde ballade van waden
nu we langs etalages
poppen bloot zacht van de grond dreven, ik
"Ik hoor je, ik hoor je hoor,"
verslokte en stotterde. Toch,
ik kon haar hand, in haar hand.
De eerste etage, kade haast, dreef af.
Houten boten aan de zakkende zon.
De stroom, die haar schouders
kleren kleefde, lichaam huid gaf.
Ik suste mezelf in. Dompelde onder.
Ze streelde haar blik naar binnen.
Maande me nader. Onder water.
Ik sprak hoe stralen lui licht haar daar.
Hoe stralen lui licht.
Hoe ze.
Ik zuchtte,
ze zette haar lippen
zonder tel te missen.
haar benen neemt
zijn naam.
Ze houdt hem
in haar
hand, sprokkelt,
dieper in gesloten ogen.
Hij ruikt zoet
en lijdt niet.
In haar hals
zwiert haar adem
om zijn zinnen.
Ze sluit, neemt
zijn naam
en strekt die.
;)
bij een plas dat stroompje werd in de zandstraten
van het land waar je naar ruikt.
Regenlaarsjes aan had ik
een bootje de deksel van de pindakaas
jij twee bloemen, Zij en Hij.
Verwaaide bloesem stuwde om de boot,
gaf schuimkoppen op het avontuur.
We keken het drijven en hoe
de regen de deksel tot zinken stal.
Je kneep mijn hand gegrepen
gaf stem zo eerst Hij, jasmijn, daarna Zij, sedap malam
vergleed in de zee en nimmer nimmer meer.
Ons parfum van varen. Van hoe we waren
toen we nog niet zijn.
]]>
'Hier.
Hier.' Zonlicht kraakt daar
de maan de dag zacht
tot deze rand waar tussen
sponsen slippers liggen,
vlindervleugels. Een roze toverstafje.
Een zonnebril zonder brillenglas.
Schatten van mijmer.
'Hand.
Handje.
Ik miste je.' Ineens deel je
jaren in tranen.
Vingers sluiten ineen.
Het poppebeentje
deukt in haar dij.
Je lach overspoelt.
'Schrijf mijn naam nu maar
in het zand.'
;)
]]>
vlinder je mijn stem, 'van de palm
loopt de zin.
Ik woon aan haar einde.'
Deze palm tikt haar top
tot op de grond.
Waar ik nu lig.
Aan de boom geknoopt
ligt draad woorden te kluwen.
Ik kan niet alles lezen.
Je voetschrift drijft
tot de branding, wast daar weg.
In mijn palm verrezen, nu
plakkend aan het zand
gaat de draad tussen
de dalen van je hielen,
strooit knopen
tot letters woorden
worden: de zin.
Ik volg.
Enkels in azuur
omwikkeld tot mijn heupen.
De zee laat de zon in scherven klateren.
Tussen schuimvlokken en de suggestie
van een kus duikt
de zin onder.
Ik er achteraan.
De ruis bolt op, de draad
verstaat je stille taal.
In de zin ontspinnen verdrink en
kom ik je tegen. Op ons rug
zien we
boten over varen
pelikanen vissen
de zon
de maan
de rest.
tot ongerijmd
de roodborst fluit
vandaag
alle hart
strijk het lijf
trek zaligheid aan
en me van niets iets
te beginnen met
geroosterd brood
pindakaas of
de volle smaak
van nog tien minuutjes
omgedraaid